Soms gaat het goed, maar heel vaak niet!

17 oktober 2008

Nog niet zo lang geleden hebben we twee re-integratie zaken succesvol kunnen afsluiten omdat in het ene geval de medewerker succesvol gere-integreerd was in de eigen functie en in het andere geval de medewerker aan de slag kon in een andere functie. Mooie resultaten die helaas maar heel weinig voorkomen. Veel vaker lopen we tegen problemen aan bij re-integratie trajecten. Vaak horen we: ‘we hebben geen mogelijkheden om iemand in ander werk te herplaatsen’ of ‘minder werken en rekening houden met zijn beperkingen laat het rooster niet toe op deze standplaats’. Veel te snel wordt door het management de blik naar buiten gericht. Maar de medewerkers willen helemaal niet naar buiten, ze willen het liefst zo snel mogelijk weer terug in hun eigen functie of als dat niet kan in een andere functie binnen de NS. Naast de minimale mogelijkheden om in een andere functie binnen de NS gere-integreerd te worden constateren we ook een andere trend. In het kader van Poortwachter hebben werkgever en werknemer re-integratieverplichtingen. Het UWV toetst na 2 jaar (als werknemer nog niet is gere-integreerd) of werkgever en werknemers aan hun verplichtingen hebben voldaan. Wat we op het ogenblik zien is dat werkgever allerlei zaken aanbied aan de werknemer zonder zich daarbij af te vragen of het ook nuttig is en past in het re-integratietraject. We maken mee dat medewerkers vacatures krijgen aangeboden die helemaal niet passen bij hun beperkingen. In het kader van lichte dienst moeten medewerkers bramen plukken of fietsstallingen tellen. Daarnaast zien we nog met regelmaat van de klok dat er geen re-integratieplan is opgemaakt. Er worden dus tussen medewerker en manager geen goede afspraken gemaakt over de re-integratie. Maar echt moeilijk wordt het pas als de werknemer beperkingen heeft en helemaal niet meer of nog gedeeltelijk zijn eigen functie kan uitvoeren. Hiervoor moet dus een andere baan binnen de NS gezocht worden of er moeten maatregelen getroffen worden die het mogelijk maken om gedeeltelijk je eigen werk te blijven doen. Dat vereist creativiteit, investering en wil. Laten we niet vergeten dat we het hebben over medewerkers die vaak kostwinner zijn en moeten werken om hun gezin te onderhouden en de hypotheek te betalen. Veel te vaak horen we dat er geen mogelijkheden zijn om iemand in een andere baan te herplaatsen. Hoe kan dat bij een werkgever die graag wil dat zijn personeel op een gezonde manier de eindstreep haalt? Hoe moeten deze medewerkers de eindstreep halen als er bijv. roostertechnisch niets geregeld kan worden of als ze niet herplaatst kunnen worden in een andere baan? Zijn er echt geen mogelijkheden of hebben we ook te maken met angst? Angst omdat het allemaal maar moeilijk en ingewikkeld is of angst om een precedent te scheppen. Wij hebben op het ogenblik een aantal schrijnende zaken die, als er niets mee gebeurd, naar het eind van hun re-integratietraject lopen. NSR kan aan het eind van het re-integratietraject een verzoek indienen tot ontbinding van het arbeidscontract. NSR kan zich ook een sociale werkgever tonen en er alles aan doen om deze medewerkers binnen te houden en gezond naar de eindstreep te brengen. We hebben binnenkort een gesprek met de directeur HRM waarbij we hem kennis willen laten maken met een aantal ‘schrijnende’ zaken. Niet op papier in de vorm van een dossier, maar in een gesprek met deze mensen. Tot nu toe is er geen oplossing gevonden voor deze mensen. Deze mensen kunnen om verschillende redenen hun eigen werk gedeeltelijk of helemaal niet meer doen. Er is binnen de organisatie geen ander werk voor deze mensen te vinden. Wij vragen ons af of er daadwerkelijk geen plek is voor deze mensen. Laat een organisatie als de NS het toe dat deze medewerkers straks het bedrijf moeten verlaten? Het zou een schande zijn. Op centraal niveau maken wij afspraken over re-integratie en sociale innovatie en zijn we het er over eens dat de NS een sociale werkgever moet zijn. Maar tussen afspraken maken op centraal niveau en de praktijk op de werkvloer zit een wereld van verschil. Wij zullen betere afspraken moeten maken over re-integratie en re-integratieplekken, er moet meer ruimte komen voor re-integratie.

Wim Eilert